L’alivi


L'Alivi di li me loca

Vistuta di fronda verdi

A to tràmula m’alegra

Disgrazia à chì ti perdi

Di li sèculi antichi

Ci manteni li vistichi.


Chì ti cogli hè cuntenti

Di lu stantu chì li veni

U to fruttu hè divizia

Chì adolca tanti peni

À lu fronti di lu natu

Cù lu segnu distinatu.


Quandu Cristu s’appruntava

Ad andà à lu turmentu

S’arrimbava à l’alivi

È li purtava lu ventu

U spaventu più atroci

Chè lu legnu di la croci.


Quandu tù alivi dolci

Da la màcina sè franta

È ci dà tuttu lu suchju

Chì si sbarsa è si smanta

Lu to oru hè framanti

Lu to donu hè lampanti.


À lu pòvaru chì pienghji

Parchì pati caristìa

Nant’à un pezzu di pani

Sè sustanza d’aligrìa

È di tè faci lusingu

Di lu to priziosu pingu.


Oliu di l’alivi nosci

Da frighja è da cundiscia

Chì t’aprada si ni vanta

Di avè la peddi liscia

Curi ancu li malanni

Di la ghjenti di cent’anni.


Si ralègrani li morti

Quandu casca lu graneddu

Altu sìmbulu di paci

Hè pruvenda di l’aceddu

Chì insegna zifulendu

Chì si campa sempri dendu.


I paesa sò smurtiti

Ùn ferma più mulatteri

Ci hè più casi ch’è parsoni

Sò frusti li sunaglieri

Ma lu cori paisanu

Senti nascia lu so branu.


Rimuderna quiddu franghju

Cù l’amor di lu maestru

Chì la màcina righjira

Ricurdendu lu so estru

Quandu si senti cantà

A ghjenti ‘n u benistà.


O tù sè lu nosciu vittu

Sè lu sboccu naturali

Di la noscia terra amata

Di la pàtria carnali

Dundi sò in a so fossa

Di l’antichi tutti l’ossa.


Oghji corri pà li stretti

Una brama chì ci porta

Ad andà in l’alivetu

Chì l’alivi ùn hè morta

È la ràdica funduta

Da noialtri hè di valuta.


Chì la luna fuss’ à falcia

O furmessi una conca

Virdieghja lu frundamu

Ancu di la vetta tronca

A campa lu nosciu stintu

Ad avà mai s’hè spintu.


A virtù hè fior anticu

À ghjuvori di dumani

Com’a rama di l’alivi

Chì si carca pà li mani

Di la nostr’umanità

In cerca di dignità.


Rinatu COTI (2011)


 

Un site S'inscrire